گر سرخِ زبان ریشه سبزي به تبر داد......از خـامـۀ آن صـورتِ افـلاك شـود بــاز

گر سرخِ زبان ریشه سبزي به تبر داد

از خـامـۀ آن صـورتِ افـلاك شـود بــاز

بــا جـورِ زمـان بستنِ لب هـيچ نشايد

خفتـان لـبِ جو سرو نيايد به دمن باز

 

آفتاب: فروردين 1395

سرزمین عشق!

در سرزمینِ عشق ،

سقفِ دل ؛

عطر چکان است و

پایِ معشوق گلباران!

آفتاب: اسفند 1392

بیـا بـا خــــــود کـمـی روراسـت باشیم!

بیـا بـا خــــــود کـمـی روراسـت باشیم

به هنـگامِ عــمـــل بــــی کاست باشیم

اگر نوبت به ما شد دیـــــدنِ دوســـــت

به دل شوق و به سر برخاست باشیم

آفتاب: آبان 1393

التیام_ هر زخمی، مرهم است؛ غیر از جراحتِ دل!

در آینه ی زمان؛

التیام_ هر زخمی، مرهم است؛

غیر از جراحتِ دل!،

مباد دلی بر زخم_ روزگار، بی التیام،

و هوای پِیکَش، درمانِ روزگار

آفتاب شهریور 1393

شب را می بلعم ایوب وار!

شب را می بلعم،

ایوب وار!

همانگونه که خونِ خورشید؛

در آینه ی سحر، به حجمِ فَلَق؛

طعمه شد، سپیده را!

آفتاب: خرداد 1393