شراره های آفتاب

ابهام!!!! چرا شادی!؟ چرا غم!؟

soroodehdoshmanziari — Fri, 13 Jun 2008 16:51:18 GMT

گاهی با خود می‌اندیشم: چرا قلم از نگارش شادی گريزان است!؟ آخر چگونه ممکن است از میان اوج و پستی، نور و تاریکی، زشتی و زیبایی، کوری و بینایی و همۀ دوتایی های متضاد، تنها به یکی پرداخته ‌شود؟ مگر نه این است که شادی و غم، هر دو برآیند نیک و بد زیستن هستند. و یا اینکه واکنشی در برابر سازش و سرکشی جسم و جان یا پیرامون. پس سبب برخورد نامساوی با این دو پدیده چیست؟ ایراد از کیست؟ نویسنده، سرشت او و یا محیط پرورش دهنده اش!!؟ آیا محیط، انسان را وادار به پاسخ در مقابل شرایط می‌کند؟

شاید بهترین پاسخ این باشد: هر مقوله ای شرایط ویژۀ خود را می‌طلبد. گاهی شرایط درد آگین، غم سرایی را ترویج می کند. زمانی شرایط پر نشاط، شادی به ارمغان می‌آورد. پس می‌توان گفت: بروز رفتار، شاید بیش از هر چیز تابع محیط باشد. نمي‌دانم!! شاید تجربه بدست آمده از رویدادها، ابزار تحلیل درون و برون باشد. فراگرفته هایی که هم دیدگاه، و هم بینش و برداشت انسان را از وقایع دگرگون می‌سازند.

بنابر اين، چنانچه شادی در اولویت باشد، باید با سرکوبی بستر اندوه آفرین، شرایط پدید آمدنش را فراهم آورد.

جهان باشد سرای شادی و غم

گهی با این یکی، گه آن یکی هم

دل آگه نیست از نوع پسندش

چرا تنها یکی است صید کمندش؟

محرک چیست؟ آن دم غم بیاید!

و یا آن کیست که شادی بکارد؟

دلیل شادی اندر اوج غم چیست؟

چرا جمع دوتا رأس هرم نیست؟

محیط آن را به هر سمتی کشاند؟

و یا با میل خود، بذری فشاند؟

گزینش بین آن دو از سرشت است؟

و یا پیشینه بختش را نوشته است؟

......................................................

تصور بر صحت در این گمان است

لگام دور او دست زمان است

آفتاب 1386

- فریاد هم به سر، زیر است -. بلوا کن!

soroodehdoshmanziari — Sun, 18 May 2008 22:39:18 GMT

آبشار خروشان غم،

امشب!

با تلاطم امواج احساس

در مبان سبزه زار یادمان ها

بر جزر درون

به یاد قله یخی

و هجران ساحل ها

دل مي بازد.

و از کرانه عشق

کودکی را

به یاد

شب نامه های رویایی

در ظلمت ترانه ها

خوان بی فروغ جوانی

متل های بی روح

با شکوه بی همتا

از تصویر آمال

و صفای دروغین مهتاب

تن می‌لرزاند.

آنگاه!

شوق بر باد رفته را

چشم ها رصد می‌شوند.

جلد بادبادک بی دسته

زیر چتر باران

رها شده و خیس می‌رقصد

صداي زوزه گرگ

به گوش گوسفند

با هي چوپان

عربده رعد

و تازیانه برق

پشت می سوزد.

چه دشوار است

نقش آرزوها

بر باد پائیزی تصوير ديدن؟

آنجا که برگ ها به جای هویج

در رسوب سرخ

نرگسی می کارند.

زندگی هم رنگ یاس مي بارد

آه!

تو، گرداب فردا!

همین امشب،

بر چروک غمباد

غوغا کن

فردا دیر است

دل را غرق رویا کن

- فرياد هم به سر، زير است -

بلوا كن

آفتاب: اردیبهشت ۱۳۸۷

باز هم همیلا: بهار می رسد از راه و من زمستانم!

soroodehdoshmanziari — Sat, 03 May 2008 22:41:18 GMT

بهار می رسد از راه و من زمستانم

نشسته بهت غریبی میان چشمـــــانم

به انتظار بهاری که می رسد از راه

نشسته ام و غزل های تلخ می خوانم

بهار آمده از راه و او نیــــامده است

و من به سفره ی عشقش همیشه مهمانم

نیامده ست و من این روزها عجب تلخم

و تا نهایت ســــردی دچار بـــورانم

به مد نشسته ام اما چـــقـــــدر آرامم

و در درون چه بسا مبتلای طوفانـــم

ستاره ها به هیاهو نشسته اند امــشب

و من به حسرت یک چشم سیر، بارانم

که تا ببارم و یک نم سبک شوم از تـــو

منی که از همه ی جمعه ها گریــــزانم

منی که زاده ی دردم به ساعت گـــریه

منی که دختــری از نیمه های آبانـــــم

بـــــهار آمده و سال تازه در پیش است

هزار و سیصد و هشتاد و آه ... می دانم !

اسفند 86- همیلا

گندم زار روح گداز

soroodehdoshmanziari — Fri, 18 Apr 2008 20:08:18 GMT

زندگی یک مزرعه

ما خوشه های زرد گندم

عشق هم یک آفت ویرانگر است

از قضا و سیل و طوفان بدتر است

لیک شیرین

- تلخ و شیرین -

می زند دهقان پیر مزرعه فریاد :

آی گندم ها

ساقه هاتان پر ز آفت باد ...

زندگی یک مزرعه

ما چون مترسک

عشق هم مثل کلاغ

می نشیند روی دوش چوبی دل

می پرانیمش

باز می آید

گاهی اما می رود

دیگر نمی آید !

همیلا خانم محمدی

اینجا که هر نگاه ، گناه کبیره است

شب بر خیال روشن مهتاب چیره است

اینجا که ساکتند همه جز " کلاغ ها "

می ترسد آسمان ز هیاهوی زاغ ها

اینجا که مرده اند تمام پرنده ها

کز کرده اند گوشه ی اندوه ، خنده ها

عباس آقای نجفی

امیدی در نومیدی

soroodehdoshmanziari — Tue, 08 Apr 2008 22:39:18 GMT

آسمان دل من، تا به ابد، موج فشان خواهد کرد

خون دل از نم ابر برهوتش، فوران خواهد کرد

ای دریغا که چه سان این دل بیچاره به یغما رفت

از ازل بودم و اما به امیدی که: دگر خواهد کرد

تنها تو می مانی

soroodehdoshmanziari — Sat, 05 Apr 2008 16:03:18 GMT

دل داده ام بر باد، بر هر چه باداباد

مجنون تر از لیلی، شیرین تر از فرهاد

ای عشق، از آتش، اصل و نسب داری

از تیره ی دودی ، از دودمان باد

آب از تو توفان شد، خاک از تو خاکستر

از بوی تو آتش، در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین، چون بیستون ویران

هر کوه بی فرهاد، کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند

ارث پدر ما را، اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد، بوی تو می آید

تنها تو می مانی، ما می رویم از یاد

زنده یاد قیصر امین پور

با سپاس از برادر گرانقدرم قربانعلی حسین پور

در بهار من ، خزان آمد

soroodehdoshmanziari — Mon, 17 Mar 2008 14:37:18 GMT

دیشب که باران می بارید

دلسوخته کنار آتش،

خاکستر می شمردم.

دود سرخ

سوز دل را می گداخت

و من،

با خاکستر، فرق می شستم

دیوانه وار نوروز را دیروز

و امروز را با آتش دیروز می پختم.

زیر لب ورد زنان

با سیلی به نقش خود

که ای کاش می خفتم

شاید دیروز رویا می شد،

یادش بخیر! می خواندم:

پیمانکم، ریز ریزکم

بهار می آد

عمر زمستون سر میشه.

اما دروغ بود!

خزان آمد و.

برگ گلم را

بر سنگ فرش دل

خشکاند.

به راستی که با چشم،

خاکستر می سفتم

پرواز کبوتر

soroodehdoshmanziari — Sun, 17 Feb 2008 22:57:18 GMT

دوستان!!

چون کوه در فراغ دلبندم "پیمان"، باز هم شکسته کمر ایستاده ام

دعایم کنید

چون کوه استوار

بر پهنای دشتستان بی بر

حاشیه قرمز آسمان بی سر و ته

ایستاده،

درد می نوشم

و در خون آسمان

سایه ام گم می شود.

اما،

با سکوتی معنا دار

در انتظار خورشید

نشسته ام!

سروده های استاد گرانقدر"هاشمی زاده" در سوگ گل پرپر شده ام

یاران مددی پرم به خاک افتاده است
قلبم..جگرم، سرم به خاک افتاده است
سرتاسر روزگار من پاییز است
تا سرو صنوبرم به خاک افتاده است
..........................
ازخون دلم دو دیده را ......تر بکنم
این عمر چگونه بی تو، من سر بکنم
در خاطر من بهار بی پاییزی
من مرگ تو را چگونه با ور بکنم
..............
چون قصه ی عشق نقش دفتر شد و رفت
چون لاله ی نو شکفته پرپر شد و رفت
حالا که بهار می رسد... صد افسوس
آن لاله ی سرخ چون کبوتر شد و رفت
در این مصیبت عظیم.. با غم و درد و داغت شریکم بزرگوار
شده پرپر در این فصل بهاری
گلی از گلشن دشمن زیا ری
دلم را می گذارم در دل خاک
کنار تو ...به رسم یا دگاری

کلیه اشعار تقدیم به دل داغدار عزیز بزرگوارم دکتر دشمن زیا ری

ممنونم عزیز دل، انشاالله که داغ نبینید

کلامت مرهمی است بر دل خونین

پیام عزیز دل، فرزندم، عباس نجفی

استاد گرانسنگ سلام های قلبی مرا بپذیرید.

اگر بخواهیم تمام افتخارات علمی و فرهنگی شما را بی انصافانه نا دیده بگیریم فکر می کنم تنها انسان بودن شما (به معنای واقعی کلمه) کافیست تا آنچه که بر شما گذشته را با گوشت و پوست حس کنیم...

يكى رفت‏

يك موند

يكى "به حسرت" سر جمبوند!

يعنى "رفتن براى باد" و "ماندن يا ماندگار بودن براى كوه" و "سر جنباندن براى سنبله گندم". اما هنگامى كه در آخرين تصوير قيد «به حسرت» را نگاه مى‏كنيم تازه متوجه مى‏شويم سازنده چيستان تا چه حد متفكرانه طبيعت پيرامونش را تجربه كرده است و درمى‏يابيم كه در پس اين معماى به‏ ظاهر ساده كه در آن سه شى‏ء از طبيعت را انتخاب كرده و كنار هم گذاشته چه انديشمندانه به مرگ و زندگى نظر افكنده است. پى مى‏بريم كه آنكه به حسرت سر مى‏جنباند، به ‏راستى نه خوشه گندم كه انسانى متفكر است. انسانى كه به باد و كوه نگاه مى‏كند به آنكه بى‏ثبات و نااستوار درگذر است و به"" آن‏كه استوار است و پا در جاى."" از يكى به عمر شتابناك متوجه مى‏شود از ديگرى به آنچه باقى است، سربلند و پاك و شكوهمند است و از آمدن‏ها و رفتن‏ها پروايش نيست و آنگاه به موقعيت حال و مجال خود شايد به مثابه موجودى كه هرچند نه چون نسيم «تند گذر» است و نه چون كوه «ديرمان» مى‏تواند چنان به جهان آيد و بگذرد كه آمدن و رفتنش را اثرى بى‏دوام‏تر از عبور نسيمى به گندمزارى باشد يا به عكس: چنان كه ديگر تا جهان باقى است او نيز باقى بماند. و آنگاه چون سنبله به عبرت سر بجنباند.

دکتر عزیز: از آئین مردگان و تسلیت گفتن، آن هم به یک دوست بیزارم. چون که زندگی را دوست می دارم مرگ را دشمن!!!

پیمان عزیز جانش را نفس به نفس مایه‌ی دست جاودانگی خود کرده، و مشعلش گذرگاهی چند ساله از معبرِ خاطرات ما را تا سال ها بعد چراغان خواهد کرد به عبارتی: ماده‌ای ناپایدار به نیرویی پرتپش مبدل شده است.

او داربست بلند نام و مفهوم جوانانی است که ماییم پس به سوگش نمی‌نشینیم.

آمده‌ام تا نام بلندش را که هم اکنون تداعی کننده‌ی بخش عمیقی از خاطرات ما شده است را با حضور شما حرمت بگذارم.

دکتر عزیز هیچ در دست ندارم که به تو عرض کنم.

فقط خواهش می کنم تسلیت های پیاپی مرا بپذیرید...

یادش گرامی و سایه بلندشما بر سر خانواده محترم افراشته تر...

ممنونم عباس نازنین

پیام دختر گلم همیلا محمدی

من از سکوت شب سردتان خبر دارم

شهید داده ام از دردتان خبر دارم ...

سلام

دیشب که خبر تلخ عروج فرزند نازنینتان ، پیمان عزیز را شنیدم باور کنید تمام وجودم به گریه نشست . می دانم در این ثانیه های سرد چه اندوهی را بر شانه می کشید . ای کاش مرا با تمام کودکیم در ماتم بزرگتان شریک بدانید .

به خواهرم آفتاب هم از جانب من تسلیت بگویید.

" غم مرگ برادر را برادر مرده می داند"

جهان پیر است و بی بنیاد ، از این فرهادکش فریاد

که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

...

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

یاد و خاطره شان گرامی باد.

زنده باشی و داغ نبینی دخترم

پیام امیر عزیز

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

چه نکوتر حال ان مرغ ز قفس پریده باشد

پرو بال ما بریدند و در قفس گشودند

چه رها چه بسته مرغی که پرش شکسته باشد

استاد عزیزم

جناب آقای دکتر دشمن زیاری با نهایت تاسف و تاثر درگذشت ناگهانی برادر نازنینم (پیمان خان) را به شما و خانواده محترمتان تسلیت عرض می نمایم و از خدای بزرگ و مهربان برای شما و خانواده گرامی طلب صبر میکنم.

ما را هم در غم خود شریک بدانید

ارادتمند همیشگی شما امیر خادم

بمیران سرود مرگ را

soroodehdoshmanziari — Mon, 04 Feb 2008 21:13:18 GMT

دوستان!!

چون کوه در فراغ دلبندم "پیمان"، باز هم شکسته کمر ایستاده ام

دعایم کنید

چون کوه استوار

بر پهنای دشتستان بی بر

حاشیه قرمز آسمان بی سر و ته

ایستاده،

درد جهل می نوشم

و در خون آسمان

سایه ام گم می شود.

اما، در انتظار خورشید

با سکوتی معنا دار

در غبار آلوده از ناشنوایی

نی را از بن می نوازم

آنگاه،

جام اندود از بی نفسی را

با می بی خیالی می نوشم

چه تلخ است

زهر را با دست خود

به گلو آویختن

و تو!

ملامتم نکن

که خورشید می آید

و ما بر مرغزار

پای بر رقص بلبل می آویزیم

و ترانه خوان بر شاخ آزادی

یاس جارو می کنیم

پس تو سرود مرگ را

به گور بسپار

آفتاب

کوس رسوایی

soroodehdoshmanziari — Sun, 27 Jan 2008 16:48:18 GMT

آى، دُمت گرم و سرت خوش باد

که من با سوز سرمایت

چنان، چون شمع سوزانی

رخت را از درون

بر تارک فرش خیابان ها

به طبل روسیاهی می نمایانم

که عریانی

و اما...

اگر با آن دم سردت

هنوزم از گلو

پندار دیگر

با زبان الکنت یازی؟

بدان!

روزی نهان، تا بیکران،

فریاد خواهد زد:

که من بر عرش اعلایم!

تو هم بر کوس رسوایی

آفتاب (دشمن زیاری): هفتم بهمن ۸۶