با سکوتی معنا دار

در انتظار خورشید

نشسته ام! 

پیام عزیز دل، فرزندم، عباس نجفی

استاد گرانسنگ سلام های قلبی مرا بپذیرید.

اگر بخواهیم تمام افتخارات علمی و فرهنگی شما را بی انصافانه نا دیده بگیریم فکر می کنم تنها انسان بودن شما (به معنای واقعی کلمه) کافیست تا آنچه که بر شما گذشته را با گوشت و پوست حس کنیم...

يكى رفت‏

يك موند

يكى "به حسرت" سر جمبوند!

يعنى "رفتن براى باد" و "ماندن يا ماندگار بودن براى كوه" و "سر جنباندن براى سنبله گندم". اما هنگامى كه در آخرين تصوير قيد «به حسرت» را نگاه مى‏كنيم تازه متوجه مى‏شويم سازنده چيستان تا چه حد متفكرانه طبيعت پيرامونش را تجربه كرده است و درمى‏يابيم كه در پس اين معماى به‏ ظاهر ساده كه در آن سه شى‏ء از طبيعت را انتخاب كرده و كنار هم گذاشته چه انديشمندانه به مرگ و زندگى نظر افكنده است. پى مى‏بريم كه آنكه به حسرت سر مى‏جنباند، به ‏راستى نه خوشه گندم كه انسانى متفكر است. انسانى كه به باد و كوه نگاه مى‏كند به آنكه بى‏ثبات و نااستوار درگذر است و به"" آن‏كه استوار است و پا در جاى."" از يكى به عمر شتابناك متوجه مى‏شود از ديگرى به آنچه باقى است، سربلند و پاك و شكوهمند است و از آمدن‏ها و رفتن‏ها پروايش نيست و آنگاه به موقعيت حال و مجال خود شايد به مثابه موجودى كه هرچند نه چون نسيم «تند گذر» است و نه چون كوه «ديرمان» مى‏تواند چنان به جهان آيد و بگذرد كه آمدن و رفتنش را اثرى بى‏دوام‏تر از عبور نسيمى به گندمزارى باشد يا به عكس: چنان كه ديگر تا جهان باقى است او نيز باقى بماند. و آنگاه چون سنبله به عبرت سر بجنباند.

دکتر عزیز: از آئین مردگان و تسلیت گفتن، آن هم به یک دوست بیزارم. چون که زندگی را دوست می دارم مرگ را دشمن!!!

پیمان عزیز جانش را نفس به نفس مایه‌ی دست جاودانگی خود کرده، و مشعلش گذرگاهی چند ساله از معبرِ خاطرات ما را تا سال ها بعد چراغان خواهد کرد به عبارتی: ماده‌ای ناپایدار به نیرویی پرتپش مبدل شده است.

او داربست بلند نام و مفهوم جوانانی است که ماییم پس به سوگش نمی‌نشینیم.

آمده‌ام تا نام بلندش را که هم اکنون تداعی کننده‌ی بخش عمیقی از خاطرات ما شده است را با حضور شما حرمت بگذارم.

دکتر عزیز هیچ در دست ندارم که به تو عرض کنم.

فقط خواهش می کنم تسلیت های پیاپی مرا بپذیرید...

یادش گرامی و سایه بلندشما بر سر خانواده محترم افراشته تر...