زندگی یک مزرعه

ما خوشه های زرد گندم

عشق هم یک آفت ویرانگر است

از قضا و سیل و طوفان بدتر است

لیک شیرین

- تلخ و شیرین -

می زند دهقان پیر مزرعه فریاد :

آی گندم ها

ساقه هاتان پر ز آفت باد ...

زندگی یک مزرعه

ما چون مترسک

عشق هم مثل کلاغ

می نشیند روی دوش چوبی دل

می پرانیمش  

باز می آید

گاهی اما می رود

دیگر نمی آید !

          همیلا خانم محمدی

اینجا که هر نگاه ، گناه کبیره است

شب بر خیال روشن مهتاب چیره است

اینجا که ساکتند همه جز " کلاغ ها "

می ترسد آسمان ز هیاهوی زاغ ها

اینجا که مرده اند تمام پرنده ها

کز کرده اند گوشه ی اندوه ، خنده ها

عباس آقای نجفی

آسمان دل من،  تا به ابد، موج فشان خواهد کرد

خون دل از نم ابر برهوتش، فوران خواهد کرد

ای دریغا که چه سان این دل بیچاره به یغما رفت

از ازل بودم  و اما به امیدی که: دگر خواهد کرد

دل داده ام بر باد، بر هر چه باداباد

مجنون تر از لیلی، شیرین تر از فرهاد

ای عشق، از آتش، اصل و نسب داری

از تیره ی دودی ، از دودمان باد

 آب از تو توفان شد، خاک از تو خاکستر

از بوی تو آتش، در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین، چون بیستون ویران

هر کوه بی فرهاد، کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند

ارث پدر ما را، اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد، بوی تو می آید

تنها تو می مانی، ما می رویم از یاد

                                               زنده یاد قیصر امین پور

                            با سپاس از برادر گرانقدرم قربانعلی حسین پور