همه جا دشت و دمن

همه با هم به چمن

همه جا گشت و گذار

همه با یک دل سرشار

زانکه روزی بدمد نور امید

بر دل تیره زند تار سپید

که بیایند برون از ته غار

درد آن خفته ی شبکار

زان سیاهی به در آید

ز تن خسته ی بیمار

سر به خورشید بساید

رخ شب باز شود، روز بیاید

شنبه آغاز شود، عمر آدینه سر آید

همه با هم، دست در دست

رو نماید ز پس غم

به رودی، همه سر مست

تن چرکین بدهند آب

پس از آن خواب، دگر باز نبینند

که چنین است گهر ناب

و ز شادی بگریزند، به چمن زار

برسند به دشت و علفزار

نفسی تازه کنند از پس دیوار

که چنین است چنین باید زیست

غیر از این در دل دنیا گهری نیست

 و بگویند سپاسی به جهاندار

آفرین» بر من و هم یار

که شکستیم، گسستیم در و دیوار

                                                آفتاب 1375