بهار می رسد از راه و من زمستانم

نشسته بهت غریبی میان چشمـــــانم

به انتظار بهاری که می رسد از راه

نشسته ام و غزل های تلخ می خوانم

بهار آمده از راه  و او نیــــامده است

و من به سفره ی عشقش همیشه مهمانم

نیامده ست و من این روزها عجب تلخم

و تا نهایت ســــردی دچار بـــورانم

به مد نشسته ام اما چـــقـــــدر آرامم

و در درون چه بسا مبتلای طوفانـــم

ستاره ها به هیاهو نشسته اند امــشب

و من به حسرت یک چشم سیر، بارانم

که تا ببارم و یک نم سبک شوم از تـــو

منی که از همه ی جمعه ها گریــــزانم

منی که زاده ی دردم به ساعت گـــریه

منی که دختــری از نیمه های آبانـــــم

بـــــهار آمده و سال تازه در پیش است

هزار و سیصد و هشتاد و آه ... می دانم !

اسفند 86- همیلا

زندگی یک مزرعه

ما خوشه های زرد گندم

عشق هم یک آفت ویرانگر است

از قضا و سیل و طوفان بدتر است

لیک شیرین

- تلخ و شیرین -

می زند دهقان پیر مزرعه فریاد :

آی گندم ها

ساقه هاتان پر ز آفت باد ...

زندگی یک مزرعه

ما چون مترسک

عشق هم مثل کلاغ

می نشیند روی دوش چوبی دل

می پرانیمش  

باز می آید

گاهی اما می رود

دیگر نمی آید !

          همیلا خانم محمدی

اینجا که هر نگاه ، گناه کبیره است

شب بر خیال روشن مهتاب چیره است

اینجا که ساکتند همه جز " کلاغ ها "

می ترسد آسمان ز هیاهوی زاغ ها

اینجا که مرده اند تمام پرنده ها

کز کرده اند گوشه ی اندوه ، خنده ها

عباس آقای نجفی

آسمان دل من،  تا به ابد، موج فشان خواهد کرد

خون دل از نم ابر برهوتش، فوران خواهد کرد

ای دریغا که چه سان این دل بیچاره به یغما رفت

از ازل بودم  و اما به امیدی که: دگر خواهد کرد

دل داده ام بر باد، بر هر چه باداباد

مجنون تر از لیلی، شیرین تر از فرهاد

ای عشق، از آتش، اصل و نسب داری

از تیره ی دودی ، از دودمان باد

 آب از تو توفان شد، خاک از تو خاکستر

از بوی تو آتش، در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین، چون بیستون ویران

هر کوه بی فرهاد، کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند

ارث پدر ما را، اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد، بوی تو می آید

تنها تو می مانی، ما می رویم از یاد

                                               زنده یاد قیصر امین پور

                            با سپاس از برادر گرانقدرم قربانعلی حسین پور

دیشب که باران می بارید

دلسوخته کنار آتش،

خاکستر می شمردم.

دود سرخ

سوز دل را می گداخت

و من،

با خاکستر، فرق می شستم

دیوانه وار نوروز را دیروز

و امروز را با آتش دیروز می پختم.

زیر لب ورد زنان

با سیلی به نقش خود 

که ای کاش می خفتم

شاید دیروز رویا می شد،

یادش بخیر! می خواندم:

پیمانکم، ریز ریزکم

 بهار می آد

عمر زمستون سر میشه.

اما دروغ بود!

خزان آمد و.

.

برگ گلم را

بر سنگ فرش دل

خشکاند.

به راستی که با چشم،

خاکستر می سفتم

دوستان!!

چون کوه در فراغ دلبندم "پیمان"، باز هم شکسته کمر ایستاده ام

دعایم کنید

چون کوه استوار

بر پهنای دشتستان بی بر

حاشیه قرمز آسمان بی سر و ته

ایستاده،

درد می نوشم

و در خون آسمان

سایه ام گم می شود.

اما،

                                                       ممنونم عباس نازنین 

پیام دختر گلم همیلا محمدی

من از سکوت شب سردتان خبر دارم

شهید داده ام از دردتان خبر دارم ...

سلام

دیشب که خبر تلخ عروج فرزند نازنینتان ، پیمان عزیز را شنیدم باور کنید تمام وجودم به گریه نشست . می دانم در این ثانیه های سرد چه اندوهی را بر شانه می کشید . ای کاش مرا با تمام کودکیم در ماتم بزرگتان شریک بدانید .

به خواهرم آفتاب هم از جانب من تسلیت بگویید.

" غم مرگ برادر را برادر مرده می داند"

جهان پیر است و بی بنیاد ، از این فرهادکش فریاد

که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

...

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد

مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

یاد و خاطره شان گرامی باد.

 زنده باشی و داغ نبینی دخترم                                        

پیام امیر عزیز